Museum of attractiepark?
by paulavanstrien
De afgelopen tijd bezocht ik verschillende musea die gespecialiseerd zijn in de geschiedenis van een specifiek industrieel product. Ik was verrast door de verscheidenheid aan presentatiemanieren en publieksbegeleiding. Drie musea sprongen er in positieve of negatieve zin uit.
Het Nationaal Fietsmuseum Velorama in Nijmegen heeft een geweldige collectie fietsen en aanverwante producten, zoals fietslampen en fietsbellen. Helaas zijn de zalen bomvol, waardoor ik overweldigd was en mij niet goed kon concentreren op de individuele fietsen. Maar het ergste vind ik dat ik aan het eind van het bezoek nog steeds niet veel wijzer was geworden over de ontwikkeling van de fiets. Hier en daar is een bordje met tekst tussen de fietsen geplaatst waarop wat informatie staat. Door de overdaad aan fietsen zijn die bordjes makkelijk over het hoofd te zien en ook ontbreekt een helder overzicht van de algemene geschiedenis van de fiets. Ik vind dan ook dat deze prachtige collectie een veel sterkere presentatie en publieksbegeleiding verdient.
Het Velorama zou een voorbeeld kunnen nemen aan het Nationaal Brandweermuseum in Hellevoetsluis. Daar is de ontwikkeling van spuitwagen tot moderne brandweerauto op een heldere manier weergegeven door de verschillende objecten overzichtelijk en chronologisch naast elkaar te plaatsen. Daarnaast worden blusspuiten, helmen, meldkamers en andere relevante objecten getoond. Op kleine schermpjes wordt in de vorm van filmpjes informatie gegeven over de geschiedenis en de belangrijkste ontwikkelingen. Het medium wordt dus gebruikt om een informatie-laag over de presentatie te leggen. Aan het eind van het bezoek had ik dan ook het gevoel veel geleerd te hebben over de geschiedenis van de brandweerwagen.
In verhouding tot het Velorama vertegenwoordigt het Spoorwegmuseum in Utrecht het andere uiterste in het spectrum van interactie en publieksbegeleiding. Het museum combineert het overdragen van kennis over de geschiedenis van de trein met het ervaren ervan. Op sommige momenten had ik zelfs meer het gevoel in een attractiepark te zitten, dan in een museum: er is bijvoorbeeld een soort achtbaan met karretjes die over een rails langs trien-scenes rijden. Ook is er een interactieve simulatie waarin je in een spannend verhaal zit en het idee hebt dat je een trien bestuurt. Door die afwisseling en interactie is het museum zeer geschikt voor kinderen.
Niet ieder museum waarin industriële producten worden getoond hoeft zo sterk op een attractiepark te lijken als het Spoorwegmuseum, want het Brandweermuseum laat zien dat het mogelijk is om op een minder extreme manier toch een aansprekende en duidelijke presentatie neer te zetten. Het is te hopen dat het Velorama haar presentatie en publieksbegeleiding op een dergelijke manier aanpast, zodat de bezoeker op een overzichtelijke manier geïnformeerd wordt over de collectie en kan ontdekken wat er zo bijzonder aan is.
Discusieer mee over dit onderwerp via 
[manual_related_posts]