Paula van Strien

Van tentoonstellingsmakers wordt verwacht dat zij objecten samenbrengen die daardoor een relatie met elkaar aangaan. Dit wordt juxtapositie genoemd. Een bijzonder voorbeeld daarvan is op dit moment te zien in het Centraal Museum in Utrecht. Studio Makking & Bey nam een werk van Hieronymus Bosch als uitgangspunt voor zeven scenes waarin steeds één hoofdzonde centraal staat.

Hieronymus Bosch, De zeven hoofdzonden.

In plaats van simpelweg objecten rondom de zeven zonden bij elkaar te brengen, worden zowel de compositie als de objecten op het schilderij op een directe of associatieve manier gespiegeld.

De hoofdzonde ‘woede’.

De relatie tussen het schilderij en de scenes wordt op twee manieren inzichtelijk gemaakt. Ten eerste wordt de betreffende scene uit het schilderij letterlijk getoond. Ten tweede worden de losse onderdelen van het schilderij door grafisch ontwerper Arthur Roeloffzen uitgelicht en verbonden met de objecten in de scene.

In de scenes is zowel ‘oude’ als moderne en hedendaagse toegepaste kunst te zien, van een zeventiende-eeuwse vaas tot werken van Gerrit Rietveld en Victor & Rolf. Op deze manier worden beeldende kunst, kunstnijverheid en grafische vormgeving op een spannende en samenhangende manier bijeengebracht. Het is een geslaagd concept dat navolging verdient.

De hoofdzonde ‘ijdelheid’.

De tentoonstelling De Zeven Hoofdzonden is nog tot en met 18 mei 2014 te zien in het Centraal Museum in Utrecht.

[manual_related_posts]