Paula van Strien

Op 24 augustus werd de tentoonstelling Arnout Visser en de Glaspiraten geopend in het Museum voor Moderne Kunst Arnhem (MMKA). Daarbij verscheen ook een publicatie met de gelijknamige titel. Hiervan ben ik medehoofdredacteur (met Eveline Holsappel, conservator toegepaste kunst en vormgeving) en coauteur (met Carolijn Visser, de zus van Arnout Visser).

Aan het begin van dit traject vroegen wij ons af wat de toegevoegde waarde van deze publicatie zou zijn. We vonden het onvoldoende om simpelweg informatie die ook gratis op het internet te vinden is te bundelen. In plaats daarvan kozen we voor een vrij ongebruikelijke aanpak: de hoofdtekst zou worden geschreven vanuit het perspectief van Arnout Visser en zou een verhalend karakter krijgen.

De gedachte hierachter was dat deze vorm de tekst aansprekend zou maken voor een breed publiek, omdat het makkelijker weg leest dan de gemiddelde droge, wellicht zelfs theoretische, kunsthistorische tekst. Ook vonden we dat deze vorm inhoudelijk goed aansluit bij de verhalende titel van de tentoonstelling. Bovendien wordt, door ruimte te creëren voor anekdotes, sfeerimpressies en de gedachten van de hoofdpersoon, uiting gegeven aan Arnout Vissers enthousiaste en avontuurlijke werkwijze.

Tegelijkertijd hebben we op verschillende manieren geprobeerd om het wetenschappelijke karakter niet onder te laten sneeuwen, aangezien het verrichten van kunsthistorisch onderzoek tot de kerntaken van het museum behoort. Het idee was dan ook om een verhaal te schrijven dat feitelijk ‘juist’ is. Daarom is ervoor gekozen om de jaartallen en het verloop van de beschreven gebeurtenissen te checken. Bovendien zijn een aantal experts gevraagd om een extra perspectief op het hoofdverhaal te geven. Deze experts vertegenwoordigen verschillende fases uit het werkzame leven van Arnout Visser, van studietijd tot heden. Ook hebben ze diverse achtergronden, van opdrachtgever tot museumdirecteur. Op die manier wordt getracht aan te tonen dat de anekdotes in de hoofdtekst méér zijn dan een beschrijving van de subjectieve ervaring van Arnout Visser en dat opmerkingen als “de Salad Sunrise is nog steeds één van de iconen van Droog Design” niet enkel de mening van de hoofdpersoon vertegenwoordigen.

We hebben dus gezocht naar een vernieuwende balans tussen ‘kunsthistorisch verantwoord’ en ‘toegankelijk voor het grote publiek’. Op die manier proberen we een nieuw publiek te interesseren voor hedendaags glas in het algemeen en de ontwerpen van Arnout Visser in het bijzonder, zonder daarbij onze eigen wetenschappelijke achtergrond te verloochenen.

[manual_related_posts]